Εχθές τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γέμισαν με διθυραμβικά σχόλια για την ομιλία του δημάρχου Θεσσαλονίκης σχετικά με το ολοκαύτωμα των Εβραίων.

Σήμερα, μάθαμε ότι τελικά η Πολωνική Κυβέρνηση ψήφισε τον αμφισβητούμενο νόμο που αφορά το ίδιο θέμα. Ειδικότερα, αυτός ο νόμος μετατρέπει τη χρήση της φράσης «πολωνικά στρατόπεδα θανάτου» από Πολωνούς αλλά και ξένους σε ποινικό αδίκημα. Αυτό πλέον επισύρει ποινή φυλάκισης μέχρι  τρία έτη.

Αποτέλεσμα εικόνας για ολοκαύτωμα

Επίσης, ποινικοποιεί  κάθε δημόσια άποψη ότι «το πολωνικό έθνος ή το πολωνικό κράτος» είχαν ρόλο συνεργών των ναζί στα εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά το  δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Και όλα αυτά μόλις τέσσερις μέρες μετά την 27η Ιανουαρίου, τη  Διεθνή Ημέρα Μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος των Εβραίων από τη Ναζιστική Γερμανία.

Όλα τα παραπάνω μου θύμισαν το ρητό έξω από το θάλαμο βασανιστηρίων στο Άουσβιτς αρκετά χρόνια πριν, όταν το επισκέφτηκα. Συγκεκριμένα, εκεί, στην είσοδο του block 4 αντικρίζει κανείς  τα λόγια του Ισπανοαμερικανού φιλοσοφου George Santayana: «’Οποιος δεν θυμάται το παρελθόν του, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει».

Πρέπει μάλλον να επισκεφτεί κανείς το στρατόπεδο αυτό, για να θυμηθεί που μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη αγριότητα και να  αποτινάξει την κακία που αμαυρώνει την ανθρώπινη ουσία. Είναι αναγκαίο να δει από κοντά τα χιλιάδες προσωπικά αντικείμενα: βαλίτσες, τεχνητά μέλη, γυαλιά, παπούτσια, σκεύη φαγητού που σώθηκαν, για να θυμίζουν ότι κάποτε ανήκαν σε ψυχές καταδικασμένες μέσα σε αυτό το κολαστήριο. Είναι αναγκαίο να περάσει την ανοιχτή πύλη του στρατοπέδου με τη φράση: ‘’Arbeit macht frei”, η εργασία ελευθερώνει, για να σκεφτεί την εξαπάτηση των εκατομμυρίων Εβραίων. Άνθρωποι συγκεντρώνονταν στα στρατόπεδα με τη φενάκη ότι θα γλιτώσουν από το ρατσισμό της γειτονιάς τους και θα ξανακτίσουν μέσα στα στρατόπεδα τη ζωή τους με πολλή δουλειά. Κι όμως υπήρξαν άνθρωποι που εναπόθεσαν ελπίδες στο ψέμα…

Αποτέλεσμα εικόνας για ολοκαύτωμα

Οι περισσότεροι βέβαια καταλάβαιναν την απάτη, τα ψέματα των ναζί  που τους οδηγούσαν σε βασανιστικό και εξευτελιστικό θάνατο. Ίσως είναι σκόπιμο να επισκεφτούν όσοι δεν πιστεύουν στο ολοκαύτωμα το διάδρομο με τις φωτογραφίες των διδύμων που ο Μένγκελε έστειλε στο θάνατο με τους νοσηρούς ιατρικούς πειραματισμούς τους.  Πρέπει να δουν τα μαλλιά των εκατομμυρίων ανθρώπων που κουρεύτηκαν σύρριζα, για να μπουν στο στρατόπεδο. Είναι σκόπιμο να αντικρύσουν τους φούρνους, τα κρεματόρια που μόνο με την εικόνα τους αισθάνεσαι ότι μυρίζεις ακόμη την οσμή του καμένου σώματος. Τέλος, πρέπει κάποιος να μπει στους θαλάμους με τα κρεβάτια που είναι σαν κλούβες για κοτόπουλα και να ακούσει τις ιστορίες για ανθρώπους που κοιμόντουσαν πάνω σε πτώματα, η σε δίπλα σε άλλους με δυσεντερία, γιατί δεν επιτρεπόταν η χρήση τουαλέτας κατά τη διάρκεια της νύχτας…

Το ολοκαύτωμα των Εβραίων σφράγισε τον απόλυτο  εξευτελισμό  της ανθρώπινης ύπαρξης. Δυστυχώς, όμως δεν θυμάται η ανθρωπότητα τα λάθη της και συνεχίζει να τα επαναλαμβάνει.

 

*Η Στέλλα Αλιγιζάκη είναι Κοινωνιολόγος