Τα χέρια, μέσο έκφρασης, επιρροής, άσκησης βίας και εκδήλωσης εξουσίας.

Λάβαρο ελευθερίας, και τρόπος γνωριμίας. Όλα αυτά μαζί και άλλα πολλά. Σημάδι ενότητας που όμως τώρα αλλάζει υπόσταση.

Τα χέρια εξελίσσονται σε κάτι εχθρικό που πλέον δεν είναι εκεί για να βοηθήσουν, δεν είναι εκεί όμως και για να ζητήσουν.

Ολοένα και απομακρύνονται. Αλλάζουν. Δημιουργούν αποστάσεις και οχυρώνονται σε πλαστικούς φόβους. Φόβους που όμως υπήρχαν και θα υπάρχουν. Ίσως με όχι αυτή την ένταση άλλα θα είναι εκεί. Και τα χέρια τι?

Κάθε φορά θα πρέπει να προσαρμόζονται σ’ αυτό? Να χάνουν το ρόλο τους? Δημιουργήθηκαν γι να βοηθούν όχι μόνο εμάς αλλά και τους άλλους και όταν σταματούν αγκυροβολούν κάθε μας ελπίδα.
Έχεις δοκιμάσει ποτέ να κλείσεις τα μάτια σου και να περπατήσεις? Αν όχι ρώτησε λοιπόν αυτούς που το κάνουν καθημερινά.
Ρώτησε τους τι είναι αυτό που εμπιστεύονται για να προχωρήσουν? Τα χέρια θα σ πουν. Αυτά αποτελούν πυξίδα για κάθε τους κίνηση, για κάθε τους βήμα, τα εμπιστεύονται δίχως δεύτερη σκέψη.
Αυτά που όμως τώρα χάνουν το ρόλο τους.Πρόσθεσε λοιπόν και κάτι ακόμη στα παραπάνω. Την εμπιστοσύνη. Αυτή που ολοένα και χάνεται μέσα σ αυτό το λαβύρινθο πυρήνων δημοσιευμάτων.
Και αν δεν υπάρχει αυτή τότε τι? Πώς μπορούμε να προχωρήσουμε? Τα χέρια είναι αυτά που θα σε πάνε μπροστά, που μπορούν να σου δώσουν, να σώσουν αλλά και να ΣΕ σώσουν. Μη τα υποτιμάς. Προστάτεψε τα, μα μη τα αφοπλίζεις. Γιατί σ αυτά κρύβεται η συνέχεια.