Στη φωτογραφία του Νταβίντ Κρουζ, επίσημου φωτογράφου του Resurrection Festival που διοργανώνεται κάθε καλοκαίρι στη Γαλικία της βορειοδυτικής Ισπανίας, αυτό που κυριαρχεί είναι το εκστατικό πρόσωπο του Σεμπάστιαν, η απίστευτη και αναπάντεχη χαρά ή μάλλον η ευτυχία που διαγράφεται σε αυτό ενόσω εκείνος βρίσκεται στον αέρα. Λίγο πριν από την έναρξη της συναυλίας ο Σεμπάστιαν γνώριζε πως θα μπορούσε να ακούσει τα μέλη της αγαπημένης του μπάντας να εκτελούν τα τραγούδια  τους. Γνώριζε, όμως, επίσης ότι δεν θα μπορούσε εύκολα να φτάσει μπροστά στη σκηνή.

Πέρα από την ανείπωτη αγαλλίαση του Σεμπάστιαν η εν λόγω φωτογραφία αποκαλύπτει με εξαιρετικό τρόπο πως οι άνθρωποι είμαστε ακόμα ικανοί να προβαίνουμε σε πράξεις απροσδόκητες και συγκινητικές, πως ανήκουμε σε έναν κόσμο, σε μια πανανθρώπινη κοινωνία εντός της οποίας η ευγένεια, η ευαισθησία, η ενσυναίσθηση και το ενδιαφέρον για τον πλησίον μας εξακολουθούν να έχουν σημασία. Οι άνθρωποι θα συνεχίσουμε να αποστρέφουμε, κυρίως λόγω της αίσθησης αμηχανίας (υπαρξιακής;) που μας καταβάλλει, το βλέμμα μας από όποιον συνάνθρωπό μας είναι διαφορετικός, είτε γιατί βρίσκεται ακινητοποιημένος σε αναπηρικό καροτσάκι είτε γιατί πάσχει από Σύνδρομο Down, μόνο και μόνο επειδή έχει ένα, μόλις, παραπάνω χρωμόσωμα.