*της Στέλλας Αλιγιζάκη

Μερικές φορές η ζωή πλέκει έναν πολύ άσχημο ιστό γύρω μας. Κάποιοι είναι τυχεροί. Κάποιοι είναι άτυχοι.

Η κοινωνία όμως και το κράτος οφείλουν να απαλύνουν τη δυστυχία των ανθρώπων, να διορθώνουν τα παιχνίδια της μοίρας. Είναι ένδειξη πολιτισμού. Στην περίπτωση όμως κάποιων συνανθρώπων μας αυτό δε συνέβη και εκείνοι έμειναν και παραμένουν στα αζήτητα.

Ο Κώστας γεννήθηκε ένα φυσιολογικό αγόρι. Έτσι έδειχνε… ξανθό, γαλανό, κάποιοι περιέγραφαν εντυπωσιακή την ομορφιά του νηπίου αυτού.

Μία λοίμωξη όμως που οι γονείς και οι γιατροί δεν αντιλήφθηκαν άμεσα «έκλεψε» ένα κομμάτι της νοητικής του ικανότητας. Η νοημοσύνη του έμεινε στάσιμη στα όρια της παιδικής ηλικίας. Ο Κώστας μεγάλωνε εξωτερικά αλλά πνευματικά παρέμενε παιδί. Η μητέρα του δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις ανάγκες του.

Απεγνωσμένος ο πατέρας απευθύνθηκε σε ένα δημόσιο ίδρυμα της χώρας μας για να αναλάβει την πλήρη περίθαλψη του. Ο ίδιος επισκεπτόταν συχνά το γιο του και φρόντιζε με κάθε μέσο το παιδί να έχει όλα όσα χρειαζόταν εκεί. Το παιδί ενηλικιώθηκε. Με τις παρακλήσεις του πατέρα συνέχιζε να μένει στο ίδρυμα αυτό, αν και στην πραγματικότητα εκείνο ήταν μόνο για παιδιά. Κάποια στιγμή όμως ο πατέρας «έφυγε» και ο Κωστής βρέθηκε μόνος. Στην αρχή δεν μιλούσε σε κανέναν. Στη συνέχεια καθόταν στην πύλη του οικήματος μάταια ψάχνοντας τον πατέρα του να γυρίσει… Κανείς δεν τον ζήτησε ξανά. Μεταφέρθηκε σε ίδρυμα ενηλίκων. Συνεχίζει μέχρι σήμερα να μένει εκεί αλλά  δεν τον  επισκέπτεται κανείς.

Η ιστορία του Κώστα δεν είναι η μοναδική. Η μεγαλύτερη έγνοια των ανθρώπων που έχουν παιδιά με νοητική υστέρηση ή σημαντικά χρόνια προβλήματα είναι τι θα απογίνουν αυτά μετά το θάνατο τους. Είναι σίγουρα απάνθρωπο αυτές οι ψυχές να μένουν στα «αζήτητα». Το κράτος τα τελευταία χρόνια αναλώνει την ευαισθησία του στη διανομή επιδομάτων στις ίδιες πάντα κατηγορίες πολιτών αλλά ξεχνά τη δημιουργία και χρηματοδότηση ιδρυμάτων που φροντίζουν ανθρώπους μόνους οικονομικά αβοήθητους, παιδιά με ψυχιατρικές παθήσεις, άστεγους, κακοποιημένες μητέρες, φορείς σπανίων νοσημάτων, πνευματικά ανήμπορους….Η λίστα των ανθρώπων που πιθανότατα θα μείνουν στα αζήτητα, αν το κράτος δεν ενδιαφερθεί για αυτούς είναι δυστυχώς ατελείωτη.

Στόχος όμως του Κράτους Πρόνοιας οφείλει να είναι αυτός, η ευμάρεια των κοινωνικά και βιολογικά αδικημένων.

Ας σιγουρευτούμε ότι προτεραιότητα ορθής πολιτικής θα είναι να εκλείψουν τα θυσιαστήρια ψυχών και οι επαναλήψεις του αρχαίου Καιάδα.

*Η Στέλλα Αλιγιζάκη είναι Κοινωνιολόγος