Ανταπόκριση από τις Bρυξέλλες | της *Ιωάννας Καραγιάννη

Στην τελευταία σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις Βρυξέλλες, τα 28 Κράτη Μέλη συναποφάσισαν για το νέο χειρισμό του μεταναστευτικού ζητήματος, ή, όπως οι ίδιοι το αποκαλούν, για του «μεταναστευτικού προβλήματος».

Η ήδη ακολουθείσα πρακτική της φύλαξης των συνόρων και της συνεργασίας με Αφρικανικές χώρες συνεχίζεται, ενώ οι προσπάθειες να σταματήσει το φαινόμενο του λαθρεμπορίου των ανθρώπων εντείνονται, κατά τα λεγόμενα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Παρόλα αυτά, δεν έλειψε η κριτική των Ηνωμένων Εθνών και διαφόρων ΜΚΟ, καθώς τα νέα συμπεράσματα της ΕΕ δεν θεωρούνται τίποτα άλλο παρά μια αποτυχία. Αποτυχία της ΕΕ να αποφασίσει βασιζόμενη στο διεθνές δίκαιο για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως προστάζουν οι διεθνείς συνθήκες των Ηνωμένων Εθνών, του Συμβουλίου της Ευρώπης αλλά και, κυρίως, όπως προστάζει η ιδεολογία της Ευρωπαϊκής Ένωσης αυτής καθαυτής για το σεβασμό στα δικαιώματα του ανθρώπου, στο δίκαιο και τη δημοκρατία.

Ενώ, λοιπόν, η γλώσσα με την οποία η ΕΕ ανακοινώνει τα συμπεράσματά της είναι διθυραμβική και παρασέρνει τον απλό αναγνώστη να θεωρεί πως η ΕΕ προστατεύει την ίδια και τους πολίτες των κρατών μελών, δεν πρόκειται για τίποτα άλλο παρά μια συνέχιση των αποτυχημένων (όπως έχει άλλωστε αποδειχθεί) πρακτικών της.

Στην τελευταία ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο, ένας αριθμός Ευρωβουλευτών επιτέθηκε στον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τασκ, υπογραμμίζοντας την αδυναμία του Ευρωπαϊκού θεσμού να διαπραγματευτεί καλά και να πάρει σωστές και κυρίως ουσιώδεις αποφάσεις για το μεταναστευτικό ζήτημα.

Ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα σημεία του νέου συμφώνου είναι ότι το νέο σχέδιο προστάζει τη δημιουργία «ελεγχόμενων κέντρων» μέσα στην εδαφική κυριαρχία της ΕΕ για την επεξεργασία των αιτήσεων για άσυλο και για την κατηγοριοποίηση των αιτούντων ως προσφύγων ή ως οικονομικών μεταναστών.

Όσοι μετανάστες ή πρόσφυγες βρίσκονται από την επιχείρηση για την ‘Ερεύνα και Διάσωση στη θάλασσα, θα μεταφέρονται σε “κέντρα αποβίβασης» (“disembarkation centers”).

Ενώ εκ πρώτης όψεως αυτό δεν ακούγεται διόλου άσχημο, εάν κανείς ερευνήσει τις συνθήκες επιβίωσης σε αυτά τα «κέντρα», θα καταλάβει ότι πρόκειται για έναν εφιάλτη που κανείς δεν θα ήθελε να ζήσει. Βιασμοί, δολοφονίες και κακοποίηση παιδιών είναι μόνο λίγα παραδείγματα από αυτά που έχει περιγράψει η ‘Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για αυτά τα κέντρα κράτησης ουκ ολίγες φορές.

Πολλοί Ευρωβουλευτές θεωρούν ότι αυτές οι αποφάσεις για την «προστασία» των συνόρων της ΕΕ δεν είναι τίποτα άλλο παρά συνεργασίες της ΕΕ με κακές κυβερνήσεις όπως αυτή της Λιβύης, της Ερυθραίας ή του Νότιου Σουδάν από όπου και προέρχεται μεγάλος αριθμός των προσφύγων.

Με λίγα λόγια, ενώ οι συνεργασίες με τρίτα κράτη δεν είναι διόλου άσχημες, οι συνεργασίες και η χρηματοδότηση σε κράτη στα οποία υπάρχει μηδενικός σεβασμός στον άνθρωπο είναι ενάντια στις ίδιες τις θεμελιώδεις αξίες της ΕΕ. 

Παρόλα αυτά, για άλλη μια φορά, οι υψηλά ιστάμενοι αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης μίλησαν  για το θρίαμβο της συνεργασίας των 28 Κρατών Μελών στην κοινή τους αντιμετώπιση του μεταναστευτικού «προβλήματος».

*H Iωάννα Καραγιάννη είναι πολιτική αναλύτρια και web editor του Helpis Magazine