*της Άννας Ετιαρίδου

«Οι επισκέπτες του Δεκαπενταύγουστου» διαδραματίζονται σε ένα εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας το 1957…. Το εργοστάσιο λειτουργεί αποκλειστικά με γυναικείο δυναμικό, το οποίο εργάζεται κάτω από πάρα πολύ δύσκολες συνθήκες: πολλές ώρες δουλειάς, ρεπό μόνο την Κυριακή, χωρίς εργασιακά δικαιώματα, με μόνιμο κίνδυνο ατυχημάτων, με σημάδια σεξουαλικής παρενόχλησης, με συνεχείς παρεμβάσεις στην προσωπική ζωή των εργατριών (π.χ. απαγορεύεται η εγκυμοσύνη) και χωρίς καμία προοπτική εργασιακής εξέλιξης, πέρα από την ντροπιαστική θέση της επιστάτριας.

Η ελληνική κοινωνία πίστεψε ότι τα έχει αφήσει πια πίσω της όλα αυτά. Ότι οι συνθήκες εργασίας έγιναν επιτέλους πιο ανθρώπινες και ότι η εργασιακή εκμετάλλευση είναι πλέον παρελθόν.

Κι όμως, να που, καθώς διανύουμε τον 21ο αιώνα, αυξάνονται συνεχώς οι ιστορίες εργαζομένων που βιώνουν τη λαίλαπα του εργασιακού μεσαίωνα. Άπαξ και καταργήθηκαν τα εργασιακά δικαιώματα (τα οποία εξασφαλιζόντουσαν για χρόνια ολόκληρα με τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας), οι εργαζόμενοι βρίσκονται στο έλεος του άκρατου καπιταλισμού, που δεν αναγνωρίζει ούτε κοινωνίες ούτε ανθρώπους, αλλά μόνο το κυνήγι του απεριόριστου, χωρίς «ταβάνι» κέρδους. Και το χειρότερο είναι ότι η κοινωνία μας έχει διαβρωθεί τόσο, που κανείς δεν αμφισβητεί αυτό το καθεστώς, αντιθέτως, όλοι μας πια λειτουργούμε σαν να είναι αυτή η ψυχοπαθογένεια των εργασιακών χώρων, η μόνη φυσιολογική εξέλιξη του πολιτισμού.

Μέσα από ένα καθεστώς τρόμου και καθημερινής πίεσης προς τους εργαζόμενους, μοιάζει το άτομο να έχει αποδεχτεί στωικά τη μοίρα του και να νιώθει σαν φυσικό το γεγονός ότι αντιμετωπίζεται σαν αναλώσιμο υλικό σε μια ατέρμονη διαδρομή προς την επίτευξη κάποιων αόρατων εργασιακών «στόχων», τους οποίους μόλις κατακτά, εμφανίζονται κι άλλοι, πιο «υψηλοί» και μετά κι άλλοι και όλο αυτό το κυνήγι δεν έχει τέλος.

Στην πραγματικότητα ο σύγχρονος εργαζόμενος δε διαφέρει και πολύ από τις εργάτριες των εργοστασίων του 1957, απλά ζει μασουλώντας ένα παραμύθι ευμάρειας και επιτυχίας, lifestyle και κούφιας διασκέδασης.

Τι μπορεί να γίνει; Έτσι θα συνεχίσει να ζει ο σύγχρονος άνθρωπος; Τόσο μακριά από την ουσία της ζωής και τόσο κοντά στην παράνοια; Δεν ξέρω.

Εκείνο που ξέρω είναι πως το πρώτο βήμα είναι πάντα η συνειδητοποίηση της πραγματικότητας και μετά η αμφισβήτηση. Όταν σταματήσουμε να ξεγελιόμαστε, θαμπωμένοι από τις λαμπερές οθόνες που μας υποδεικνύουν πώς πρέπει να ζούμε και να δουλεύουμε, όπως οι ιθαγενείς που τους κουνάνε καθρεφτάκια, τότε πιστεύω πως όλα θα είναι πιθανά…

*Η Άννα Ετιαρίδου είναι ηθοποιός

**Η ομάδα Πλάνη, έπειτα από αρκετά χρόνια ενασχόλησης με έργα ξένου ρεπερτορίου, επιστρέφει στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο και ανεβάζει το καινούργιο έργο της Άννας Ετιαρίδου, «Οι επισκέπτες του Δεκαπενταύγουστου». Ένα έργο ρεαλιστικό και συγχρόνως συμβολικό, με ήρωες – σύμβολα ενός κόσμου που – αν και είναι πλέον παρελθόν – αποτελεί μέρος της πιο πρόσφατης Ιστορίας μας.

«Επισκέπτες του Δεκαπενταύγουστου»

***Η παράσταση της Άννας Ετιαρίδου και της ομάδας «Πλάνη» «Οι επισκέπτες του Δεκαπενταύγουστου», μετά την επιτυχία της περσινής χρονιάς και τις πολύ καλές κριτικές που έλαβε, ανεβαίνει στο θέατρο «Βαφείο». Έκανε πρεμιέρα για δεύτερη χρονιά, το Σάββατο 3 Νοεμβρίου.

Συντελεστές

Κείμενο: Άννα Ετιαρίδου
Σκηνοθεσία: Κώστα ΔελακούραςΕρμηνεύουν: Άννα Ετιαρίδου, Γιάννα Σκουλικάρη, Άννα Πλουμίδου, Ηλιάνα Νικολοπούλου, Θέτις Μητκίδου, Χαρά Καραβασιλείου και ο Κώστας Δελακούρας

Πληροφορίες

Θέατρο «Βαφείο – Λάκης Καραλής»

Αγίου Όρους 16 & Κωνσταντινουπόλεως 115, Κεραμεικός

Στάση Μετρό: Κεραμεικός

Τηλέφωνο Κρατήσεων: 210 3425637

Παραστάσεις κάθε Σάββατο στις 21:00 & κάθε Κυριακή στις 18:30

Διάρκεια παράστασης: 120’

Τιμές εισιτηρίων: 12 € (γενική είσοδος), 5 € (μειωμένο).