Τα παιδιά και οι ενήλικες στην Ελλάδα που πάσχουν από ανεπάρκεια ήπατος αναγκάζονται να φύγουν στο εξωτερικό. Γιατί; Στη χώρα μας μεταμοσχεύσεις γίνονται μόνο στο Ιπποκράτειο Θεσσαλονίκης και μόνο από νεκρό δότη του οργάνου.

Η τμηματική μεταμόσχευση ήπατος, η αποκοπή δηλαδή μέρους του οργάνου από ζωντανό δότη δεν επιτρέπεται στην Ελλάδα από τη νομοθεσία. Θλιβερές ιστορίες ανθρώπων που έχασαν τη μάχη με τη ζωή,γιατί δεν βρέθηκε συμβατός δότης υπάρχουν πολλές. Και όμως στην εποχή μας οι μεταμοσχεύσεις ήπατος από ζωντανούς δότες επιτυγχάνονται με μεγάλα ποσοστά επιτυχίας σε χώρες του εξωτερικού.

Αρκεί να ακούσετε την παρακάτω ιστορία. Πριν από πολλά χρόνια γεννήθηκε η Χριστίνα. Ήδη από τη νεογνική της ηλικία διεγνώσθη με ατρησία των χοληφόρων. Έκτοτε η χολόσταση και ο ίκτερος ήταν μια μόνιμη πραγματικότητα για εκείνη. Συμβατός δότης δεν υπήρχε. Το πάσχον συκώτι δηλητηρίαζε τον οργανισμό της. Τα μάτια και το δέρμα της  είχαν πάντοτε ένα κίτρινο χρώμα. Απλοί ιοί έστελναν τη μικρή Χριστίνα στο νοσοκομείο για μέρες.  Δεν έπαιρνε εύκολα βάρος και ύψος.  Τα δόντια της και τα μαλλιά της  έπεφταν. Ο οργανισμός της  κατέρρεε… Η μεταμόσχευση έπρεπε να γίνει από την ηλικία των επτά μηνών. Η Χριστίνα ήταν ήδη επτά χρονών αλλά συμβατός νεκρός δότης δεν είχε βρεθεί για εκείνη. Η οικογένεια ήταν σε κρίση. Ο πατέρας κυκλοφορούσε με ένα τηλέφωνο στο χέρι, για να μη χάσει την όποια  κλήση από το νοσοκομείο για πιθανό δότη.  Η Χριστίνα στα οκτώ της υπήρξε τυχερή. Λίγο πριν την πλήρη ηπατική ανεπάρκεια, βρέθηκε συκώτι για εκείνη. Αφού μεταμοσχεύθηκε, όλα άλλαξαν. Ξύπνησε και για πρώτη φορά είδε τα μάτια της στον καθρέπτη να μην είναι κίτρινα. Σε λίγους μήνες άρχισε να ζει πάλι φυσιολογικά. Σήμερα είναι γυναίκα. Έχει αποκτήσει τα δικά της παιδιά.

Η Χριστίνα γεννήθηκε πολλά χρόνια πριν. Τότε δεν υπήρχε η δυνατότητα της μεταμόσχευσης τμήματος ήπατος από κάποιον συγγενή της. Σήμερα όμως τα δικά μας παιδιά και αγαπημένα πρόσωπα έχουν αυτήν την ευκαιρία. Γιατί να την στερούνται στη χώρα μας; Γιατί πρέπει να εγκαταλείπουν τη χώρα τους, για να ζήσουν; Γιατί να αναγκάζονται να μείνουν στη χώρα της μεταμόσχευσης για έναν ολόκληρο χρόνο; Ναι, τόσο χρειάζεται, μακριά από δικούς τους!

*Η Στέλλα Αλιγιζάκη είναι Κοινωνιολόγος