Το Ταμπού της Δημογραφίας | του Σοφοκλή Αλέπη

*του Σοφοκλή Αλέπη 

Η Συνήθης δημοσιογραφική προσέγγιση του δημογραφικού ζητήματος αντιμετωπίζεται είτε ως ξενοφοβική οπτική, είτε ως μεταναστευτική πανάκεια.

Ρίχνοντας  μια ματιά στα στοιχειά της ΕΛΤΑΤ, EUROSTAT και στην έρευνα  της dIANEOSIS, διαπίστωσα χωρίς καμία πρόθεση εθελοτυφλίας ή σκωπτικισμού ότι μεταξύ 2013 και 2018 ο ελληνικός πληθυσμός μειώθηκε κατά 164.271 άτομα (θάνατοι/Γεννήσεις), ενώ η ελάττωση του πληθυσμού προβλέπεται να μειωθεί έως το 2050, από 800.000 μέχρι 2,5 εκατομμύρια άτομα.

Είναι κοινώς γνωστό ότι για να μείνει σταθερός ένας πληθυσμός (όχι για να αυξηθεί) αντιστοιχούν 2.1 παιδιά ανά γυναίκα και στη χώρα μας το 2016 ήμασταν στο 1,38 παιδιά ανά γυναίκα.

Τι γίνεται διπλά μας

Η ΤΟΥΡΚΙΑ με πληθυσμό κοντά στα 80.000.000 είναι στο ποσοστό αντικατάστασης,  δηλαδή στο 2.1 ανά γυναίκα . Ενώ  Η Αλβανία στο  1.54 παιδιά ανά γυναίκα με πληθυσμό 2.800.000 άτομα.

Ο μέσος όρος γεννήσεων στην ΕΕ είναι  1,60 παιδιά ανά γυναίκα με τα υψηλότερα ποσοστά στη Γαλλία με 1,92 παιδιά ανά γυναίκα και στη Σουηδία με 1,85 παιδιά ανά γυναίκα.

Μεταναστευτικό Iισοζύγιο

Ενώ το 2010 οι γεννήσεις από Ελληνίδες ήταν 93.192 και από αλλοδαπές 21.574, το 2017 μειώθηκαν αντίστοιχα σε 76.182 και 12.371, σχεδόν στο ήμισυ. Τη μείωση εξηγεί η αποχώρηση από την Ελλάδα πολλών αλλοδαπών λόγω της κρίσης και η προσαρμογή της αναπαραγωγικής συμπεριφοράς τους στα ελληνικά «πρότυπα».

Ενώ την πενταετία 2010-2015 οι εξερχόμενοι μετανάστες από την Ελλάδα  ξεπέρασαν τους εισερχομένους  στην Ελλάδα κατά 251.000, ενώ η κατά περίπου 10.000 αύξηση του μεταναστευτικού ισοζυγίου, που παρατηρήθηκε το 2016 δεν ήταν αρκετή να αναστρέψει το κλίμα.

Κατά Συνέπεια

Η μείωση και η γήρανση του πληθυσμού δεν αντιμετωπίζεται επαρκώς μονοδιάστατα με μετρά μεταναστευτικής πολιτικής. Καθώς όσοι αλλοδαποί δεν αναχωρήσουν λόγω φτώχειας, θα συμβάλλουν στη γήρανση του πληθυσμού, Σημειώστε ότι Ελλάδα και Ιταλία αντιμετωπίζουν τους πιο επιταχυνόμενους συντελεστές γήρανσης της Ε.Ε.

Μονόδρομος η ανάπτυξη

Ένα πλέγμα μέτρων  που θα συνδέει κίνητρα  εργασίας και γεννητικότητας όπως

  • Αύξηση Της απασχόλησης των Γυναικών
  • Μετρά οικονομικής ενίσχυσης τοκετού
  • Υποστήριξη προσχολικής ηλικίας
  • Κίνητρα για Εργασία από απόσταση
  • Κοινωνική ενσωμάτωση εμποδιζομένων

Μια κοινωνία που επενδύει μόνο στο παρόν και αδυνατεί να στρέψει το βλέμμα της στο μέλλον, με «στρουθοκαμιλίζει» και δυστυχώς  αυτό καταστρέφεται.

*Ο Σοφοκλής Αλέπης είναι Msc Οικονομολόγος, Υποψήφιος Διδάκτορας Πανεπιστημίου Αιγαίου