Όταν έπαιξε ο Εθνικός μας ύμνος σκεφτόμουν όλα αυτά που περνάει η χώρα μου. Όλα τα αρνητικά που ακούγονται γι΄ αυτήν. Από την άλλη όμως χαιρόμουν που κατάφερνα να δώσω λίγη χαρά στους συμπατριώτες μου. Αυτό σημαίνει πολλά για μένα”

Mε αυτά τα συγκινητικά λόγια η Αλεξάνδρα Σταματοπούλου εξιστορεί την νίκη της η οποία κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα #paraswimming στο Δουβλίνο στο ύπτιο στην κατηγορία S3. Η Ελληνίδα πρωταθλήτρια, η οποία είχε δύο χάλκινα στη διοργάνωση του 2016, πρώτευσε στα 50μ. ύπτιο S3, με επίδοση 53.29, που αποτελεί νέο πανελλήνιο ρεκόρ.

Σε συνέντευξή της στον δημοσιογράφο Θάνο Σταθόπουλο για το stathopoulost.com μιλάει για όλα αυτά που ένιωσε και έζησε στο Δουβλίνο.

“Για μένα δεν υπάρχει εύκολη νίκη. Συνήθως στα προκριματικά οι περισσότερες δίνουν το 60-70% για να έχουν δυνάμεις για τον τελικό. Δυστυχώς, λόγω της ασθένειάς μου δεν μπορώ να κάνω κάτι παρόμοιο. Μοιραία λοιπόν πρέπει να δίνω συνεχώς το 100% σε όλους τους αγώνες μου. Και μην ξεχνάτε ότι ο προκριματικός ήταν το πρωί και ο τελικός το απόγευμα. Έκανα το λάθος να πάω λίγο πιο χαλαρά στα 100μ. και το πλήρωσα. “Κλείδωσε” το χέρι μου και από το νερό έβγαινε μόνο ο ώμος μου!”.
 
Αν και αισθανόταν αουτσάιντερ, στον προκριματικό έκανε 53.33 και στον τελικό 53.29! Ωστόσο, ακόμα και στον τερματισμό η ίδια δεν είχε καταλάβει ότι κέρδισε. “Δεν είχα οπτική επαφή με τον πίνακα αποτελεσμάτων. Γι’ αυτό και δεν πανηγύρισα και έδειχνα απογοητευμένη. Βασικά νόμιζα ότι ήμουν 4η!”.
 
Κι όμως τα κατάφερε. Για ακόμα μία φορά. Έδειξε δύναμη για πολλοστή φορά. Μια δύναμη κι ένα πάθος που τη συντροφεύει ειδικά από το 2013 που έπεσε στην πισίνα. Μέσα σε τρία χρόνια (2016) κατάφερε να αγωνιστεί στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο. Μέσα σε τρία χρόνια!
 
“Αν δεν πιστεύουμε στον εαυτό μας, κανείς δεν μπορεί να πιστέψει σε εμάς”, μου λέει. Βέβαια όπως όλοι μας έτσι και η ίδια έχει τους “φύλακες άγγελούς” της. Τον προπονητή της Μιχάλη Νικόπουλο, και τη συνοδό της και φυσικοθεραπεύτρια Άνθη Ζουμπλίου.
 
“Ο προπονητής μου πίστεψε πολύ σε μένα από την πρώτη στιγμή. Του οφείλω πολλά και τον ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για ό,τι έχει κάνει για μένα. Το ίδιο μπορώ να πω και για την Άνθη, η οποία είναι δίπλα μου πάρα πολλά χρόνια. Είμαι συνήθως νευρική και αγχώδης. Αυτοί είναι οι μοναδικοί άνθρωποι που μπορούν να με διαχειριστούν”.
Στην ερώτηση που αφιερώνει την νίκη της  “Συγκεκριμένα αυτό το μετάλλιο θέλω να το αφιερώσω στην Άνθη Ζουμπλίου. Στέκεται δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια. Με στηρίζει και με βοηθάει. Είναι σπουδαίος άνθρωπος και θέλω να της το αφιερώσω”. Η αθλήτρια του σωματείου ΑμεΑ ΤΥΡΤΑΙΟΣ αρνήθηκε να χάσει αυτόν τον αγώνα. Έδωσε όχι απλά τα πάντα, αλλά και ακόμα περισσότερα, όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται.
 
“Σε κάθε χεριά έλεγα ότι η Ελλάδα αξίζει το χρυσό μετάλλιο. Σε κάθε χεριά που έκανα έλεγα από μέσα μου ότι ο εθνικός ύμνος πρέπει να ακουστεί απόψε”.