*του Σοφoκλή Αλέπη

Παρακολουθώντας τα ρεπορτάζ που αναφέρονται σε εμποδιζόμενους ανθρώπους ή /και Ανθρώπους με Αναπηρία.

Έχουμε γίνει όλοι μάρτυρες του:

Ήρωας ή καημένος.. μια εικόνα που αναπαράγεται από τις ειδήσεις, τις διαφημίσεις, και τον τρόπο που τα ΜΜΕ πουλάν σε καθημερινή βάση τα νέα, ενισχύοντας ή δημιουργώντας στερεότυπα.

Και όλοι μπορούμε να καταλάβουμε την εικόνα με τον τυφλό επαίτη, όπως και την διαπρέπουσα στα μαθηματικά ανάπηρη αλλά η ανάγκη υιοθέτησης πλαισίου δεοντολογίας, μπαίνει σαν ένα πολύ σημαντικό θέμα όταν παρουσιάζεται η είδηση.

Το δίλλημα της εικόνας

Τι εικόνα προσλαμβάνει από αυτό ο πολίτης χωρίς αναπηρία;

Παρκάρει σε ράμπες και σε θέσεις πάρκιγκ ΑμεΑ;

Και πως αναπαράγει αυτή την εικόνα το ΜΜΕ;

Ήρωας ή καημένος;

Η ίση συμμέτοχη

Με τον όρο προσβασιμότητα δεν νοείται μόνο ως διεύρυνση της χρηστικής δυνατότητας συγκεκριμένων δομημένων (δημόσιων ή όχι) χώρων, δε νοείται μόνο ως παράμετρος κατασκευαστικής αρτιότητας ενός κτηρίου ως προς τα δομικά του στοιχεία, ούτε ως δυνατότητα μετακίνησης μόνο.

Όλα τα προηγούμενα είναι πολύ σημαντικά και, εν πολλοίς, συνοψίζουν όλη την αντίληψη περί προσβασιμότητας, τουλάχιστον ως προς τις κοινές πεποιθήσεις.

Ωστόσο, ίση συμμετοχή στον κοινωνικό βίο δεν αποτελεί μόνο η μετακίνηση και φυσική παρουσία σε δομημένους χώρους.

Η ίση συμμετοχή πρέπει να εξασφαλίζεται και στην απόλαυση του φυσικού τοπίου, και στη χρήση υπηρεσιών και στην παροχή πληροφόρησης.

Σε κάθε περίπτωση που η προσβασιμότητα επιτυγχάνεται εν μέρει και όχι ολοκληρωτικά, η εξάρτηση των ΑμεΑ και γενικότερα των εμποδιζομένων μεγαλώνει.

Το δίλλημα της αποδοχής και η χαμένη ευκαιρία

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση ο αριθμός των ατόμων με αναπηρία ανέρχεται σε περίπου  50.000.000 (πηγή Eurostat, 2001).

Το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Οικονομίας και Εργασίας της Γερμανίας, υπολογίζει ότι τουλάχιστον το 50% ταξιδεύουν συνοδευόμενα από 1,56 άτομο κατά μέσο όρο και ανεβάζει τον αριθμό δυνητικών τουριστών σε 40.000.000 άτομα στα οποία η χώρα μας δεν απευθύνεται.

Ακόμα και πέρα των ανωτέρω ταξιδιωτών τα Εμποδιζόμενα Άτομα ή Άτομα με Περιορισμένη Κινητικότητα, και με τον όρο αυτό εννοούμε τα άτομα που για κάποιο χρονικό διάστημα της ζωής τους θα έχουν δυσκολία σε μία ή περισσότερες από τις παρακάτω αισθήσεις και λειτουργίες όπως  κίνηση, ακοή, όραση, αντίληψη, επικοινωνία, προσαρμογή δεν αποτελούν τουρίστες της χώρας μας.

Αναλυτικότερα, ως Εμποδιζόμενα Άτομα χαρακτηρίζονται πέραν των Ατόμων με Αναπηρία

o    Ηλικιωμένοι και υπερήλικες

o    Νήπια και μικρά παιδιά

o    Γυναίκες που διανύουν την περίοδο της εγκυμοσύνης

o    Γονείς με μικρά παιδιά

o    Τα άτομα με ασυνήθιστες σωματικές διαστάσεις

o    Όσοι χρησιμοποιούν ή οδηγούν οποιουδήποτε τύπου αμαξίδιο

Στην ομάδα των Εμποδιζομένων Ατόμων, δυνητικά, ανήκουμε όλοι μας, καθώς κάποια στιγμή στη ζωή μας, αντιμετωπίσαμε ή θα αντιμετωπίσουμε δυσκολίες που οφείλονται στη σύγχρονη πραγματικότητα, έτσι όπως είναι δομημένη, είτε λόγω λανθασμένου σχεδιασμού, είτε άλλων “εμποδίων” στις μετακινήσεις μας.

Είναι σε θέση η πολιτεία σήμερα;

1. Να δημιουργήσει το πλαίσιο δεοντολογίας της ισοτιμίας για τα ΑμεΑ?

2. Μπορεί να αξιοποιήσει τα Μέσα Μαζικής Πληροφόρησης για πρόσθετο εθνικό εισόδημα και ευκαιρίες απασχόλησης για ΑμεΑ?

3.  Είναι σε θέση τόσο η πολιτεία όσο και το αναπηρικό κίνημα να επενδύσουν στον άνθρωπο και όχι στις σχέσεις?

Ναι είναι !!!

Αρκεί όλοι μαζί να επενδύσουμε και να πιστέψουμε στον κανόνα:

«Η βελτίωση που θα ήθελα να δω, σε άλλους, πρέπει πρώτα να αρχίσει από εμένα»