Για τους περισσότερους ανθρώπους η εκτίμηση των άλλων προς το πρόσωπό τους είναι μια κυρίαρχη ανάγκη.

Ανάλογα με το περιβάλλον που ζει κανείς, η επίτευξη αυτή μπορεί να πραγματοποιηθεί με τη συσσώρευση πλούτου, με την πολιτική δράση, με τον προσωπικό αλτρουισμό.

Είναι προφανές ότι το βέλτιστο αποτέλεσμα, που περιλαμβάνει κοινωνικές και φιλανθρωπικές δράσεις, επιτυγχάνεται από τον συνδυασμό των τριών παραπάνω παραγόντων.

Επειδή, όμως, για τους περισσότερους ανθρώπους οι δύο πρώτοι παράγοντες είναι απαγορευτικοί, αυτό που απομένει για τους πολλούς είναι η διάθεση του εαυτού τους στην υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου. Αυτή η διάθεση του εαυτού ουσιαστικά σημαίνει προσφορά χρόνου.

Το καθήκον της Πολιτείας

Καθήκον της Πολιτείας, ειδικά στην εποχή που ζούμε, είναι να ενισχύσει την τάση για αλτρουιστική συμπεριφορά των πολιτών της.

Η ενίσχυση της αλτρουιστικής συμπεριφοράς μπορεί να επιτευχθεί με την «εκμετάλλευση» της κυρίαρχης ανθρώπινης ανάγκης για την εκτίμηση των άλλων και όχι με την προσπάθεια αλλαγής των ατόμων -πράγμα ούτως ή άλλως αδύνατον. Στο πλαίσιο αυτό:

Πρώτο μέλημα αποτελεί η μείωση της κρατικής παρέμβασης στην οικονομική και κοινωνική ζωή που κάνει την κοινωνική δράση και τη φιλανθρωπία με μορφή εισφορών πιο ακριβή για τα άτομα, ενώ ταυτόχρονα καθιστά τις εθελοντικές δραστηριότητες λιγότερο αποτελεσματικές.

Δεύτερο μέλημα είναι η απόδοση των κατάλληλων τιμών στα άτομα που ενεργούν σε όλο τα φάσμα αυτού του πεδίου.

Το καθήκον των Πολιτών

Καθήκον εμάς των πολιτών είναι να μην ξεχνάμε τον περίφημο Χρυσό Κανόνα που λέει: «Κάνε στους άλλους ότι θα ήθελες να κάνουν οι άλλοι σε σένα». Όπως επίσης και τον Αργυρό Κανόνα που επεκτείνει τον Χρυσό ως εξής: «Φέρσου στους άλλους όπως θα ήθελες να σου φέρονται αν ήσουν στη θέση τους».

Το να θυμόμαστε αυτούς τους Κανόνες είναι βέβαια πρωτίστως θέμα Παιδείας, οπότε με βάση αυτό το σκεπτικό, το καθήκον των πολιτών καθίσταται αυτόματα το πρώτο μέλημα της Πολιτείας.

 

*O Δημήτρης Γιατράκης είναι Τεχνολόγος Χημικός