*της Αναστασίας Πανοπούλου 

Η Κυβέρνηση με τον Ν. 4511/2018 περιόρισε την εφαρμογή της Σαρίας, σε περιπτώσεις συναίνεσης και των δύο διαδίκων. Επίσης, η εφαρμογή του Ιερού Μουσουλμανικού Νόμου κατά την επίλυση κληρονομικών υποθέσεων μπορεί να ισχύσει αν ο διαθέτων έχει εκφράσει εγγράφως ενώπιον συμβολαιογράφου την βούλησή του, την οποία μπορεί να αναιρέσει επίσης με συμβολαιογραφική πράξη.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είχε καταδικάσει πρόσφατα ομόφωνα την Ελλάδα, για παραβίαση της αρχής της μη διάκρισης, καθώς και προσβολή του δικαιώματος στην ιδιοκτησία μετά την προσφυγή Ελληνίδας μουσουλμάνας που δεν είχε μπορέσει να βρει το δίκιο της στα Ελληνικά δικαστήρια, καθότι είχε προσφύγει προ της θέσεως σε ισχύ του παραπάνω νόμου. Η Ελληνική Κυβέρνηση απάντησε ότι, με το νέο πλαίσιο, παραμένει μεν η δυνατότητα επίκλησης της Σαρίας, αλλά μόνο ως δικαίωμα επιλογής κι όχι ως υποχρέωση, και άρα δεν υφίσταται ανάγκη περαιτέρω νομοθετικών αλλαγών.

Δεν είναι έτσι: η νομοθεσία εισάγει διακρίσεις έναντι όχι μόνο των γυναικών, αλλά και μεταξύ των μουσουλμάνων της Ελλάδας. Μία μουσουλμάνα της μειονότητας της Θράκης μπορεί να ανακαλύψει εκ των υστέρων ότι ο αποθανών σύζυγός της τής έχει επιβάλλει την Σαρία, και να μην μπορεί να κάνει τίποτα. Και οποιοσδήποτε μουσουλμάνος, άνδρας ή γυναίκα, οπουδήποτε αλλού στην Ελλάδα, υπάγεται κανονικά στο αστικό δίκαιο (και, θεωρητικά, του στερείται το δικαίωμα να επικαλεστεί την Σαρία!).

Η απόφαση του ΕΔΔΑ αναφέρει επίσης ότι δεν προκύπτει υποχρέωση της χώρας μας για διατήρηση της Σαρίας από οποιαδήποτε διεθνή συνθήκη, κάτι που λύνει τα χέρια της Ελλάδας για νέα τροποποίηση της νομοθεσίας και την πλήρη κατάργηση της Σαρίας. Πριν μας έρθει και νέα καταδίκη…

*Η Αναστασία Πανοπούλου είναι πολιτική επιστήμων