*της Ελισάβετ Αγόρου 

Με τα πράγματα γύρω μας να μεταβάλλονται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς , είναι να αναρωτιέται κανείς ποια η αξία και το κόστος όλου αυτού. Καθημερινά ακούμε νούμερα με ευχάριστο ή δυσάρεστο περιεχόμενο. Πότε όμως έγιναν όλα  μετρήσιμα; Η ανθρώπινη αγωνία δε χωρά σε αριθμούς και δε μετράται με τιμές  ή νούμερα, αποτελεί όμως ανθρώπινη ανάγκη για λόγους ψυχολογικούς και συναισθηματικούς, το να βλέπουμε αυτό που έχουμε να αντιμετωπίσουμε ως κάτι  μετρήσιμο.

Είναι ευκολότερο να δράσεις, όταν ξέρεις τι σε περιμένει . Ένα ξεκάθαρο και  απόλυτο νούμερο,  σου δίνει  μία καθαρή εικόνα για το τι συμβαίνει. Το θέμα όμως είναι, να μη μένουμε μόνο σε αυτό.

Το συγκεκριμένο διάστημα δεν είναι διακοπές  ούτε κάποια ευχάριστη συγκυρία. Είναι όμως μια αναγκαία παύση,  με σκοπό την  προστασία του εαυτού μας και του κοινωνικού μας περιβάλλοντος. Μια απόλυτα αναγκαία συνθήκη,  που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε με ψυχραιμία και να φέρουμε εις πέρας με σεβασμό. Το διάστημα αυτό λοιπόν μπορεί να περάσει με διάφορους τρόπους,  ευχάριστους ή δυσάρεστους, δημιουργικούς ή καταστροφικούς. Το ζητούμενο είναι,  να αποκομίσουμε  τα βέλτιστα και να βγούμε δυνατότεροι από πριν. Ο απερίσπαστος συλλογισμός, η αληθινή επικοινωνία με τους δικούς μας ανθρώπους, ο βαθιά ειλικρινής  διάλογος με τον εαυτό μας,  μπορούν να αποτελέσουν το  «αποκούμπι»  μας  σε στιγμές δυσχέρειας.  Η αξιοποίηση των στιγμών αυτών,  μπορεί να γίνει η ασπίδα και η άμυνά μας  για την  αντιμετώπιση των δυσκολιών.

 Ας μην ξεχνάμε μέσα στον πανικό μας ότι τα παιδιά μας βλέπουν,  μας ακούν, μας αισθάνονται ακόμα και τις στιγμές που δεν το αντιλαμβανόμαστε.  Οι «λεπτές κεραίες» του «συναισθηματικού τους επεξεργαστή»  αναγνωρίζουν  τον  φόβο ή και την απελπισία μας προτού μιλήσουμε. Δεν μπορούν ωστόσο να το εκλογικεύσουν και να το επεξεργαστούν,  όπως εμείς οι μεγαλύτεροι. Είναι λοιπόν σημαντικό, να τους μεταφέρουμε  μια ρεαλιστική και νηφάλια αποτύπωση της πραγματικότητας. Η υπεύθυνη και γενναία μας στάση,  είναι αυτή που θα αποτελέσει το παράδειγμα που θα μιμηθούν και θα ακολουθήσουν στο μέλλον. Διδασκόμαστε λοιπόν από την  ίδια τη ζωή, με τις εναλλαγές της  και την αντίστοιχη απαίτησή της να προσαρμοζόμαστε στα νέα δεδομένα.  Ο ρόλος του δασκάλου δεν τελειώνει όταν χτυπήσει το κουδούνι ή όταν τελειώσει το σχολείο. Δεν εξαντλείται ολοκληρώνοντας την ύλη του μαθήματος και δε χωρά μόνο στους τοίχους μιας αίθουσας. Ακολουθεί τη ζωή, τον παλμό των καιρών, τις ανάγκες που επιτάσσει η πραγματικότητα.  Η ευθύνη μας μεγαλώνει σε καταστάσεις κρίσεων σαν και αυτή που έχουμε απέναντί  μας.  Το καθήκον μας συνεχίζει με αγάπη και τεράστια υπευθυνότητα για να διδάξουμε ψυχραιμία, υπεύθυνη στάση, υπομονή και αισιοδοξία μέσα ή έξω από την τάξη, από τον υπολογιστή μας ή από τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε στους γύρω μας .  Για τις μικρές φατσούλες που θα συναντήσουμε σε λίγο καιρό καθώς και για τις οικογένειές τους ας αποτελέσουμε,  ο καθένας  στο βαθμό που μπορεί,  έναν ήλιο τόσο φωτεινό σαν αυγουστιάτικο μεσημέρι.

Είμαστε εδώ και είμαστε μαζί! Τα κύματα λαξεύουν τον βράχο, έτσι ώστε να έχει να διηγηθεί τις ιστορίες του στο αύριο.. και το αύριο είμαστε εμείς.

Με την ευχή το κάθε αύριο να μας βρίσκει γερούς  στην ψυχή και στο σώμα..και απέραντο σεβασμό σε όσους βρίσκονται στην πρώτη γραμμή.

Σκέψεις μιας δασκάλας       

*Η Ελισάβετ Αγόρου είναι Εκπαιδευτικός