Ζούμε μία επανάσταση μέσα από τα σπίτια μας: με βίαιο σχετικά τρόπο, λόγω του υποχρεωτικού χαρακτήρα και της αναγκαίας ταχείας προσαρμογής, μάθαμε όλοι να λειτουργούμε ψηφιακά. Για την δουλειά μας, για τα ψώνια μας, αλλά και για τις κοινωνικές μας συναναστροφές.

Υποψιάζομαι ότι αυτοί που βρέθηκαν στην δυσκολότερη θέση είναι οι ηλικιωμένοι: όχι ότι δεν γνώριζαν τις ιδιότητες των νέων τεχνολογιών, όχι ότι δεν έκαναν και πριν βιντεοκλήσεις. Όμως, συχνά, αυτές οι δραστηριότητες γινόταν με την επιμέλεια και την πρωτοβουλία των νεώτερων μελών της οικογένειας. Τώρα, πολλοί ηλικιωμένοι έχουν αναγκαστεί να μείνουν μόνοι τους, μακρυά από συγγενείς. Και έτσι γρήγορα προσαρμόστηκαν στην νέα πραγματικότητα και η επικοινωνία με τους δικούς τους γρήγορα αποκαταστάθηκε.

Ίσως έγινε και πιο συχνή: δεν έχουμε πια να μετακινηθούμε ο ένας στο σπίτι του άλλου, αρκεί η κάμερα! Ένα κλικ, και είμαστε «μαζί». Πώς το λέει και η διαφήμιση; Μένουμε μακρυά, αλλά είμαστε μαζί!

Είναι όμως έτσι; Εμείς οι νεώτεροι και ακόμη επαγγελματικά δραστήριοι, εμείς με μικρά παιδιά, συχνά παραπονιόμαστε για την έλλειψη χρόνου. Έτσι, αν δούμε την δική μας πλευρά, η επικοινωνία με βιντεοκλήση ίσως αποτελεί μια λύση. Ειδικά τώρα, σίγουρα πρόκειται για μία σημαντική διευκόλυνση για την διατήρηση της επαφής. Και έχουμε την συνείδησή μας ήσυχη…

Αυτό που πρέπει να θυμόμαστε όμως, είναι ότι οι νέες τεχνολογίες δεν μπορούν ποτέ να αντικαταστήσουν της ζωντανή επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων. Σίγουρα όχι την ανθρώπινη επαφή. Η απόσταση που μας χωρίζει δεν εκμηδενίζεται με την κάμερα! Χωρίς αμφιβολία, ο χρόνος που έχουμε είναι περιορισμένος. Είμαστε πολυάσχολοι και δίνουμε επίσης βαρύτητα στο να έχουμε προσωπικό ελεύθερο χρόνο – μία πολυτέλεια για τον εαυτό μας.

Μεθαύριο, με το πέρας των εκτάκτων μέτρων με τον κορονοϊό, θα πρέπει να επανέλθουμε στην δια ζώσης επαφή ειδικά με τους μεγαλύτερους, και να μην αρκεστούμε στην επίσκεψη από τον καναπέ μας! Ήδη, η ψηφιακή καθημερινότητά μας έχει επηρεάσει τους ηλικιωμένους περισσότερο από τους υπόλοιπους, διότι είναι λιγότερο δεκτικοί σε τέτοιες αλλαγές, έχουν συνηθίσει διαφορετικά, και επιζητούν την ανθρώπινη επαφή – δεν είναι τυχαίες οι ουρές στις τράπεζες, την ώρα που οι περισσότερες κινήσεις είναι δυνατόν να γίνονται πια ηλεκτρονικά! Η αξία όμως της ανθρώπινης επικοινωνίας είναι ανεκτίμητη.

Είναι εύκολο να παρασυρθούμε από την ευκολία που μας παρέχουν οι βιντεοκλήσεις, είναι και συχνά απαραίτητο όταν μεσολαβεί πραγματική απόσταση μεταξύ μας. Όμως η πραγματική ζωή θέλει και αγκαλιές και φιλιά.

*Η Αναστασία Πανοπούλου είναι πολιτική επιστήμων