*του Σοφοκλή Αλέπη

Περίπου 1 δισ πολίτες στο κόσμο σήμερα ζουν με κάποια μορφή αναπηρίας, ενώ το 2020, του χρόνου δηλαδή, θα έχουν ξεπεράσει το 1,2 δισ στο σύνολο του πληθυσμού.

Σήμερα η συνολική ζήτηση για ταξίδια ΜΟΝΟ στην ΕΕ από Ευρωπαίους πολίτες που αντιμετωπίζουν  προβλήματα κινητικότητας είναι 780 εκ ταξίδια το χρόνο.

Αυτοί είναι  κυρίως ηλικιωμένοι και ΑμεΑ ενώ ως το 2050 σύμφωνα με έρευνα του Ο.Α.ΣΑ.  ο ευρωπαϊκός  πληθυμός ‘άνω των 65 ετών θα προσεγγίσει το 25% του συνολικού πληθυσμού.

Αυτά τα 780 εκ ταξίδια το χρόνο, των τουριστών που ζητάνε προσβάσιμες υποδομές, παράγουν έσοδα συνολικής αξίας 400 δισ € για τον τομέα του τουρισμού, ενώ η ετήσια αύξηση των εσόδων προσδιορίζεται σε 1% κατ έτος.

Όμως στην ΕΕ μόνο το 9% των τουριστικών υποδομών είναι προσβάσιμες, και μάλιστα λειτουργούν με καθεστώς μη εναρμονισμένης ποιότητας προσφερομένων υπηρεσιών πράγμα που κάνει την προσέλκυση των τουριστών αυτών ακόμα δυσκολότερη.

Οι υπολογιζόμενες προβλέψεις μας δίνουν ότι η ζήτηση για προσβάσιμο θα μπορούσε να έχει έσοδα κατά 44% περισσότερα, εάν προσβάσιμες υποδομές προσφερθούν τοπικά.

ΑΡΑ Η ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΌΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ

ΔΕΝ ΑΦΟΡΑ ΜΟΝΟ ΕΜΕΝΑ και όσους  έχουν αναπηρία

Αφορά όλους όσους ζουν και εργάζονται από τον τουρισμό και τον πολιτισμό, γενικά και θεματικά

Αφορά τα έσοδα του κράτους που προέρχονται από φόρους και τέλη του τουρισμού και χρηματοδοτούν όλες τις κοινωνικές πολιτικές

Αφορούν όλους όσους προσφέρουν αγαθά και υπηρεσίες στον τομέα της εξυπηρέτησης τουρισμού και πολιτισμού

Αφορούν τους ηλικιωμένους γονείς μας που στο δομημένο περιβάλλον που αναπτύξαμε σκοντάφτουν στα ημιτελή έργα υποδομής

Αφορά όλους τους πολίτες μιας κοινωνίας που θα καρπωθούν τα έργα προσβασιμότητας που γίνονται για τους τουρίστες

Αφορά όλους μας που δεν έχουμε υπογράψει συμβόλαιο νεότητας και αρτιμέλειας

Η Προσβασιμότητα ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΘΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Και για να προσθέσω κάτι προβληματισμό σας θα ήθελα τώρα να παραβλέψουμε το συνταγματικό δικαίωμα όλων των πολιτών για ισονομία και ισοπολιτεία.

Παράλληλα αν υποθέσουμε ότι  το ίδιο το κράτος  – όπως συμβαίνει σήμερα τουλάχιστον στην Ελλάδα- δεν υπολογίζει και δεν προστατεύει την επένδυση του και κατασκευάζει ακατάλληλα πεζοδρόμια, επικίνδυνες ράμπες  ή οδηγούς τυφλών που τελειώνουν πάνω σε περίπτερα.

Και αν ακόμα αναγνωρίσουμε ότι το life style και τα μ.μ.ε.  αναδεικνύουν πρότυπα «τελειότητας» και περιθωριοποιούν οτιδήποτε αποκλείνει από αυτή, τα νούμερα θα μας προδώσουν.

Από τη μελέτη που έγινε για την Επιτροπή Μεταφορών και Τουρισμού του Ευρωκοινοβουλίου το 2018, μέρος των στοιχείων σας ανέφερα παραπάνω, προκύπτει ότι η βαριά βιομηχανία της χώρας μας, ο τουρισμός και ο κλάδος των μεταφορών, που και οι δύο μαζί απασχολούν το 11% των θέσεων εργασίας θα μπορούσαν να ωφεληθούν από την προσέλκυση αυτών των τουριστών.

Επειδή δεν χρειάζεται να ανακαλύπτεις τον τροχό, ας δούμε τι κάνανε οι Γάλλοι.

Ο θεσμός πιστοποίησης της προσβασιμότητας στην προηγμένη Γαλλία χρονολογείται από το 2001. Μέσω επιτροπών σε όλη την επικράτεια της οργάνωσης με το όνομα “Tourisme et Handicap” στην οποία μετέχουν αναπηρικοί φορείς, εκπαιδευτικά ιδρύματα και άνθρωποι από τον χώρο των τουριστικών επιχειρήσεων, πιστοποιούνται διαρκώς χώροι και υπηρεσίες (καταλύματα, πλαζ, μουσεία, καφέ, εστιατόρια, φυσικά πάρκα, βιβλιοθήκες, αστικές διαδρομές, χώροι διασκέδασης). Γιατί;

Διότι βάσει νόμου ο οποίος έχει ψηφιστεί από το 2005 – νόμος “Loi Handicap” – όλα τα εμπορικά καταστήματα, μέσα μαζικής μεταφοράς, δημόσια κτίρια και ξενοδοχεία, ήταν υποχρεωμένα να εξασφαλίζουν τη πρόσβαση των ανθρώπων με αναπηρία μέχρι το 2018.

Σε περίπτωση δε, που δεν συνέβαινε αυτό, και το λέω γιατί στην πρακτική των προηγμένων κρατών δεν υπάρχουν παρατάσεις στις προθεσμίες, μόνο ελαφρές δεν ήταν οι ποινές που προέβλεπε ο νόμος, για τις κυρώσεις που “απειλούσαν” τους υπεύθυνους για την λειτουργία τους.

Συμπεραίνω εξ αυτού ότι ο παγκόσμιος τουριστικός προορισμος του προσβάσιμου τουρισμού θα είναι πλέον η Γαλλία και όλοι οι υπόλοιποι εμείς θα είμαστε οι φτωχοι συγγενεις.

Σε έρευνα του 2007 ανακαλύψαμε ότι από τότε η Κυπριακή Δημοκρατία είχε ιδρύσει Γραφείο Σχεδιασμού το οποίο  στην προαναφερόμενη ιστοσελίδα ανέφερε τα ακόλουθα:

«Στην Ιστοσελίδα αυτή θα βρείτε θέματα που αφορούν το σχεδιασμό του δομημένου περιβάλλοντος και πώς ο σχεδιασμός αυτός μπορεί να είναι φιλικός προς όλους τους πολίτες. Επιλέγοντας από την λίστα που βρίσκεται στα αριστερά μπορείτε να βρείτε χρήσιμες πληροφορίες και οδηγίες που θα διευκολύνουν τους μελετητές αλλά και όσους επιιθυμούν να γνωρίζουν περισσότερα για τον «Σχεδιασμό για όλους» Σκοπός του Γραφείου Σχεδιασμού είναι η προώθηση της προσβασιμότητας των Εμποδιζόμενων Ατόμων στο δομημένο περιβάλλον: Δημόσια κτήρια, πεζοδρόμια, πεζόδρομοι, πλατείες και γενικά όλους τους υπαίθριους ή κλειστούς χώρους όπου έχει πρόσβαση το κοινό.Με δραστηριότητες που καλύπτουν το φάσμα Της κινητικότητας στο περιβάλλον, θα βρείτε στην Ιστοσελίδα αυτή πληροφορίες, εισηγήσεις, δεδομένα που αφορούν την προσβασιμότητα.»

Ενώ προέτρεπε και τους πολίτες να καταθέσουν τις παρατηρήσεις τους, μέσω τηλεφώνου ή email.

Δεν έχουμε βέβαια παρακολουθήσει την εξέλιξη της σελίδας και τα αποτελέσματά της στη μεγαλόνησο και ελπίζουμε να μην «κόλλησε» και αυτή τον υιό  του ελληνικού ωχαδερφισμού.

Είναι όμως πασιφανές ότι η πολιτική βούληση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την τεχνολογία και το αντίστροφο.

Εάν θελήσουμε αύριο να υποδείξουμε και για τη χώρα μας ευκαιρίες προσβάσιμου τουρισμού τα Χαρακτηριστικά του Προσβάσιμου τουρισμού είναι:

Πρακαταβολικές Κρατήσεις

Internet και ανοιχτά forums πληροφόρισης

Η προσβασιμότητα είναι σημαντική εκτός από την διαμονή και τα μεταφορικά μέσα, και στους τουριστικούς προορισμούς (μουσεία, αρχαιολογικούς χώρους κ.α.)

Οι έρευνες δείχνουν ότι τα άτομα με αναπηρία είναι πιστοί πελάτες. Συνήθως επιστρέφουν στο μέρος που του προσέφερε ευκολία στη πρόσβασή τους.

Οι ανάπηροι συνήθως ταξιδεύουν με την οικογένεια, φίλους, ή συνοδούς με αυτό να σημαίνει  επιπλέον έσοδα.

Ταξιδεύουν όλο το χρόνο, και εκτός περιόδου αιχμής.

Οι Προσβάσιμοι προορισμοί αποτελούν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.

Και προσφέρουν φιλικό προφίλ για όλους τους ταξιδιώτες.

Στην Ελλάδα
Άτομα με κάποια αναπηρία αντιμετωπίζουν τα παρακάτω εμπόδια:
Φυσικά: (πχ οι λόφοι της Αθήνας)
Τεχνητά: (πχ η έλλειψη από κατάλληλες ράμπες)
Κοινωνικά: (πχ τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα στις ράμπες)
Οικονομικά: χαμηλά εισοδήματα, πρόσθετα κόστη (π.χ φάρμακα, εξοπλισμός, συνοδός, θεραπείες κ.α)

Η πλειοψηφία των ξενοδοχείων, εστιατορίων, μουσείων, μέσων μεταφοράς κλπ. δεν είναι προσβάσιμοι.

Υπάρχει Έλλειψη απαραίτητης βοήθειας, καθοδήγησης, και εξειδίκευσης από τα ταξιδιωτικά γραφεία και τους προορισμούς.

Συμπερασματικά αν – το συντομότερο- δεν αναδείξουμε νέες δυνατότητες για τη χώρα, εμάς, τα παιδιά που ήρθαν και εκείνα που θα έρθουν, θα παραμείνουμε  «εξαρτημένοι» και «ανήμπορο黨.

Αυτό θέλουμε;

*Ο Σοφοκλής Αλέπης είναι Msc Οικονομολόγος, Υποψήφιος Διδάκτορας Πανεπιστημίου Αιγαίου