Αποκοιμήθηκα μόλις μισή ώρα μπροστά στην τηλεόραση, παρακολουθώντας τη φρίκη, που περνά τόσες χιλιάδες κόσμος στην Αττική, δυτική και ανατολική, Κινέτα, Μάτι, Νέο Βουτζά, Ραφήνα.

Η επίσημη ανακοίνωση έως τις 2 μετά τα μεσάνυχτα έκανε λόγο για δύο νεκρούς, και πολλούς τραυματίες/εγκαυματίες, ορισμένους σε κρίσιμη κατάσταση, διασωληνωμένους σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας.

Ο Αλέξης, ο Γιώργος και ο Κώστας, συνάδελφοι από τη θέση του ρεπόρτερ σε τηλεοπτικά κανάλια, με ρημαγμένη φωνή και ψυχολογία, γίνονταν, όμως, με όση ψυχραιμία τους είχε απομείνει, μάρτυρες άλλης εικόνας, άλλου αριθμού απανθρακωμένων πτωμάτων δίπλα τους. Περπατούσαν μαζί με τους ανθρώπους των τηλεοπτικών συνεργείων με τις κάμερες επ’ώμου στα σκοτεινά δρομάκια στο Μάτι, στο Ζούμπερι, στον Νέο Βουτζά, ή όπου πέρασαν οι πύρινες γλώσσες και έβρισκαν καμμένη γη στην κυριολεξία, έβρισκαν όμως και καμμένες σωρούς ανθρώπων, που είχαν προσπαθήσει να σωθούν εκείνοι και να σώσουν και τους δικούς τους ανθρώπους. «Μας ζητούν οι κάτοικοι, πνιγμένοι στον καπνό, να ανοίξουμε το πολύ έντονο φως της κάμερας, για να τους βοηθήσουμε να κοιτάξουν στα κουφάρια των ΙΧ, που έχουν γίνει στάχτη κι αυτά, αν βρίσκονταν μέσα ανθρώπινες φιγούρες, σίγουρα νεκροί, αν είχαν εγκλωβιστεί μέσα οι φίλοι τους, οι γείτονες τους,  οι οικογένειες τους.»

Και ναι, σε κάποια από τα αμέτρητα αυτοκίνητα, που ήταν σταθμευμένα, υπήρχαν ανθρώπινες φιγούρες: δύο απανθρακωμένων μικρών παιδιών, ενός ανθρώπου, που χώθηκε κάτω από ΙΧ, με την ελπίδα ότι δε θα τον αγγίξουν οι φλόγες, που τον είχαν περικυκλώσει, ενός οδηγού μοτοσυκλέτας με τον συνοδηγό του, που έμειναν και κάηκαν ζωντανοί πάνω στο δίκυκλο, με την απόγνωση αποτυπωμένη ακόμα και στα απανθρακωμένα σώματά τους να φύγουν γρήγορα από το σημείο... Αλλά όλοι τους δεν πρόλαβαν.

Οι γονείς των δυο παιδιών δεν τα κατάφεραν να τα σώσουν από τον χειρότερο θάνατο να καούν ζωντανά στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου τους, ούτε οι άλλοι άνθρωποι σώθηκαν, που έκαναν διακοπές στα εξοχικά τους σε κατοικημένες περιοχές και όχι όλοι σε αυθαίρετα – διάβασα ότι ανακούφισε κάποιους σκατόψυχους, που καίγονταν πολλά από αυτά, «για να καθαρίσει επιτέλους το σκηνικό», όπως έγραφαν σε Twitter και άλλα social media.

Η επόμενη ημέρα, μετά την πυρκαγιά στη Ραφήνα

Κάηκαν ζωντανοί, τόσοι άνθρωποι κάηκαν ζωντανοί…

Μισή ώρα μετά, που άνοιξα τα ματια μου, ο τίτλος στο έκτακτο δελτίο είχε αλλάξει: «τουλάχιστον 20 οι νεκροί». Τόσοι άνθρωποι σε ένα απόγευμα έγιναν ένα με τις φλόγες και οι φλόγες τους νίκησαν, τους κυρίευσαν, τους έκαναν στάχτη, το καταλαβαίνετε;

Δεν ξέρω αν με νοιάζει πολύ αυτή την ώρα, μέσα στο ξημέρωμα που γράφω αυτές τις σκέψεις, να αποδώσω το ασύλληπτο αυτό κακό •στους εμπρηστές, «που θέλουν να τα κάνουν οικόπεδα»  •στους ασυνείδητους, που πετούν τα αναμμένα τσιγάρα τους •στον Στρατηγό Άνεμο •στο «ματωμένο φεγγάρι και τη χειρότερη έκλειψη σελήνης, για την οποία άκουγα τυχαία χθες το πρωί ότι θα φέρει γερούς κραδασμούς σε όλα ή •στην άνωθεν προσπάθεια αποσταθεροποίησης της κοινής γνώμης…

Ούτε μπορώ να συλλάβω με τον νου μου, ότι έστω και ένας ένοχος αυτής της λαίλαπας θανάτου, είχε αντιληφθεί πόσοι άνθρωποι θα βίωναν τη χειρότερη τιμωρία στις τελευταίες τους προσπάθειες για μια αναπνοή και θα έβλεπαν και θα ένιωθαν τις σάρκες τους να καίγονται μέχρι να αργοσβήσει και η καρδιά τους.

Πυρκαγιά στη Ραφήνα

Ξέρετε τελικά τι με νοιάζει;  Ότι συνεχίζουμε, όσοι ζούμε, να αγνοούμε πόσο τυχαία ζούμε… Και πόσο τυχαία δεν ήμασταν στο εξοχικό ενός οικογενειακού μας φίλου για μπάνιο την Δευτέρα με τα παιδιά μας… Και πόσο τυχαία το σπίτι μας το απόγευμα της 23ης Ιουλιου του 2018, δεν βρισκόταν κάπου στην Κινέτα ή στο Μάτι. Πόσο τυχαία δεν συμπεριλαμβανόμαστε στους εκατοντάδες ανθρώπους, που έπεσαν στη θάλασσα απο παραλίες του Νομού Αττικής, της πρωτεύουσας του κράτους, όχι κάποιου ξεχασμένου τόπου στο πουθενά, για να μην καούν.

Πόσο τυχαία δε χρειάστηκε να μας περισυλλέξουν τα σκάφη του λιμενικού. Χωρίς να είμαστε λαθρομετανάστες της Συρίας. Χωρίς να περιμένουμε ανθρωπιστική βοήθεια από Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις της Ευρώπης. Χωρίς να ζητάμε άσυλο από ξένη χώρα, επειδή η δική μας χώρα βρίσκεται σε εμπόλεμη ζώνη.

Οι μέχρι στιγμής 26 νεκροί, που οι ακόμα νεότερες πληροφορίες κάνουν λόγο ακόμα και για 54 νεκρούς, ήταν χθες το πρωί όλοι τους καλά. Και μετά βίωσαν την χείριστη μορφή αργού θανάτου.

Κάποιοι Γάλλοι έπεσαν έντρομοι στη θάλασσα, γιατί καιγόταν το ξενοδοχείο στο Μάτι Αττικής, που έκαναν τις διακοπές τους, και έζησαν την ώρα της φωτιάς και μια μεγάλη έκρηξη. Δυο Δανοί γονείς με τα τρία παιδιά τους σώθηκαν και αυτοί τυχαία από το SpeedRunner, που κατέπλεε στη Ραφήνα από τις Κυκλάδες στην καρδιά της πλέον τουριστικής περιόδου για την Ελλάδα. Και μια 14χρονη έπεσε στη θάλασσα για να σωθεί, εκείνη, όμως, είναι πλέον νεκρή. Όπως νεκροί είναι και οι 30 άνθρωποι, που έτρωγαν σε ένα παραλιακό ταβερνάκι και έτρεξαν στο διπλανό χωράφι να σωθούν. Και κάηκαν, και πνίγηκαν από τους καπνούς…

Αν τους ρωτούσες τους 54 αυτούς ανθρώπους, λίγες ώρες πριν ή το βράδυ της Κυριακής, μάλλον θα σου έλεγαν οτι ανυπομονούν να περάσουν όλη την Δευτέρα τους στη θάλασσα, μιας και οι μετεωρολόγοι κάνουν λόγο για καύσωνα και για αφρικανική σκόνη. Είμαι βέβαιη πως κανένας απο τους τουλάχιστον 54 απανθρακωμένους και όσους άλλους φωνάζουν ακόμα μέσα απο τη θάλασσα – και ακούν τις φωνές τους οι ναυτικοί από τα πλοία, αλλά δεν μπορούν να τους εντοπίσουν μέσα στο σκοτάδι – μπορούσαν να σκεφτούν ότι θα ζούσαν την ανείπωτη αυτή τραγωδία ή δε θα προλάβαιναν να ξημερώσουν και την Τρίτη 24 Ιουλίου στη ζωή.

EUROKINISSI / ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΙΣΙΝΑΣ

Ξέρετε τι με νοιάζει; Ότι, αν και ζούμε τόσο τυχαία τελικά, δεν έχουμε τη δύναμη να καταλάβουμε πόσο ύψιστη αξία έχει αυτό. Αυτό και μόνο. Πόση τύχη είναι να έχουμε ασφαλή και ζωντανά τα παιδιά μας δίπλα μας, να μιλάμε με τους φίλους μας στο τηλέφωνο και να διηγούμαστε πιθανά προβλήματα, που μας προκύπτουν ή αυτά, που ίσως εμείς προκαλούμε στην καθημερινότητά μας.

Πόσο τυχεροί είμαστε, που ερωτευόμαστε, που πάμε σήμερα στο γραφείο μας, που συνεχίζουμε να έχουμε το επαγγελματικό stress, που μαλώνουμε με τον/την σύντροφό μας, που δίνουν πανελλαδικές τα παιδιά μας και ίσως να μην έγραψαν και τόσο καλά, αλλά εκείνα απτόητα έφυγαν για διακοπές με το συνομήλικο 18χρονο ζευγαράκι τους, που δεν βρίσκουμε κατανόηση από τον/την πρώην μας στο πρόγραμμα των παιδιών, που δεν έχουμε παραδώσει κάποια e-mails τη συγκεκριμένη ημερομηνία που έπρεπε, που ο συνεργάτης μας είναι στον κόσμο του και δεν την παλεύουμε άλλο μαζί του, που οι γονείς ζαλίζουν τα παιδιά σε κάθε ηλικία, που συνεχίζουμε να κουβαλάμε τα συμπλέγματά μας, τα οποία και καθορίζουν τις κακές επιλογές μας. Πόσο αληθινά τυχεροί είμαστε, τελικά, εμείς… Δεν ισχυρίζομαι, ούτε και αναμένω να αγγίξουμε τα όρια της διαφώτισης, της σοφίας και της στωικότητας των καταστάσεων, που ζούμε καθημερινά.

Δεν έχω την προσμονή να έρθουμε σε επαφή με τον ανώτερο εαυτό μας. Δεν μπορούμε, δεν είμαστε προγραμματισμένοι να θέλουμε, δεν γνωρίζουν οι περισσότεροι  πώς θα το καταφέρουν αυτό, δεν θέλουν να το μάθουν ίσως. Ούτε εγώ που το γράφω, προφανώς, δεν το καταφέρνω στον βαθμό, που θα επιθυμούσα τελικά. Αλλά ένα πράγμα θέλω να το φωνάξω, να το ακούσω κι εγώ, να το ακούσουμε όλοι: να αισθανόμαστε ως πολύτιμη την κάθε στιγμή, που ζούμε, και να είμαστε ευγνώμονες, παιδιά. Να είμαστε ευγνώμονες για όσα υπάρχουν στη ζωή μας, για όλα τα θαύματα, μικρά ή σημαντικότερα, που καθημερινά συμβαίνουν και για εκείνα, που περιμένουμε να συμβούν.

Να είμαστε ευγνώμονες για αυτά που είμαστε, που έχουμε και που κάνουμε.

Δεν ξέρουμε ποτέ και κανείς μας τι μας γράφει και πόσο χρόνο έχουμε.

Και οι 54 άνθρωποι, που έφυγαν σε ένα απόγευμα, και εκείνοι δουλειές, οικογένειες και όνειρα έκαναν…

*Αναδημοσίευση άρθρου από το thecaller.gr

*Η Εύη Φραγκάκη είναι δημοσιογράφος