*του Στέλιου Κυμπουρόπουλου

Κι αν ο αντίλαλος του ήχου από τις καμπάνες της NotreDame φτάνει ως τ’ αυτιά μας πένθιμος απόψε, έχουμε όλοι ένα χρέος απέναντι στην Ιστορία του Κόσμου:
Οφείλουμε, με τα παιδιά μας, να διαβάσουμε την «Παναγία των Παρισίων».
Ν’ αφουγκραστούμε, όχι με τη σκέψη μα με την καρδιά, τους απόηχους και τις φωνές ανθρώπων που έζησαν, αγωνίστηκαν, αγάπησαν και πέθαναν, σε μια εποχή τόσο διαφορετική μα τόσο όμοια με τη δική μας. Η υλική ζημιά είναι αδιαμφισβήτητα πολύ μεγάλη, σήμερα. Η πληγή, όμως, μπορεί να επουλωθεί αν κρατήσουμε άσβεστα τα ευρωπαϊκά ιδεώδη, έτσι όπως μοναδικά ο Ουγκώ ανέδειξε μέσα από το συναρπαστικό μυθιστόρημά του.
«Η Παναγία των Παρισίων» δεν υμνεί μόνο την ανθρωπιά, την καλοσύνη και τον έρωτα.
Αποτελεί μια συγκλονιστική καταγγελία της κοινωνικής αδικίας, της ανισότητας στην απονομή δικαιοσύνης και στην υπολειτουργία του νομικού συστήματος, του άκρατου ανταγωνισμού των εκπροσώπων της εξουσίας για το μεγαλύτερο μερίδιο από την πίτα, τη μετατροπή του λαού σε όχλο ικανό για το καλύτερο και για το χειρότερο, τη δίψα για άρτο και θεάματα κόντρα στη γνώση.
Είναι ένα έργο πιο επίκαιρο από ποτέ, καθότι θίγει θέματα όπως αυτό του κοινωνικού και φυλετικού ρατσισμού, μιλάει για την αυθαιρεσία της εξουσίας κόντρα στο δίκαιο και τη λογική, ενόσω αναφέρεται σε ζητήματα που απασχολούν τον καθένα μας εσωτερικά, όπως η ένταξη σε ένα σύνολο ή το τι (καθ)ορίζει την ομορφιά, όχι μόνο της εμφάνισης αλλά και της συμπεριφοράς.
Ας δούμε αυτή την καταστροφή, ως αφορμή να αναγεννηθούμε μέσα από τις στάχτες μας.