Περίπου 300.000 πρόσφυγες υπάρχουν σήμερα στην πόλη της Σμύρνης και στην ευρύτερη περιοχή των μικρασιατικών παραλίων απέναντι από τη Χίο, όπως εκτιμούν μέλη τουρκικών ανθρωπιστικών οργανώσεων.

Στη συντριπτική τους πλειονότητα βρίσκονται διάσπαρτοι μέσα στο πολεοδομικό συγκρότημα, σε αυτοσχέδιους πρόχειρους καταυλισμούς που έχουν δημιουργήσει μόνοι τους στις παρυφές του, και σε αγροικίες στα γύρω χωριά, καθώς δεν υπάρχει καμία οργανωμένη δομή φιλοξενίας στην ευρύτερη περιοχή. Οι περισσότεροι δηλώνουν πως περιμένουν να περάσει ο πόλεμος για να επιστρέψουν στη Συρία, ενώ ένα μέρος τους λέει πως εργάζεται με σκοπό να συγκεντρώσει χρήματα για να πληρώσει τους διακινητές και να περάσει στην Ευρώπη μέσω των ελληνικών νησιών.

Σε επίσκεψη-αυτοψία που πραγματοποίησε 9μελής αντιπροσωπεία της οργάνωσης «Συνύπαρξη και Επικοινωνία στο Αιγαίο» από τη Μυτιλήνη πήρε μια εικόνα της κατάστασης που επικρατεί, παρείχε ανθρωπιστική βοήθεια σε οικογένειες προσφύγων και είχε επαφές με τουρκικές οργανώσεις, στο πλαίσιο της συνεργασίας στις δύο πλευρές του Αιγαίου.

Τα μέλη της «Συνύπαρξης» μοίρασαν στους πρόσφυγες κάλτσες, σκουφιά και αδιάβροχα, που θα τους βοηθήσουν να προστατευθούν στη διάρκεια του χειμώνα, καθώς και σοκολάτες για τα παιδιά. Μαζί με μέλη της «αδελφικής» τουρκικής οργάνωσης «Ege Baris Ilesime Dernegi», και με την υποστήριξη των δημάρχων Αϊβαλί, Περγάμου και του τέως δημάρχου Δικελί, οι Ελληνες εθελοντές περιηγήθηκαν σε περιοχές όπου ζουν πρόσφυγες στην ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης.

«Το επίσημο τουρκικό κράτος λέει πως ζουν εκεί 98.000 πρόσφυγες, αλλά οι οργανώσεις τούς ανεβάζουν στις 300.000», είπε στο «Εθνος» ο πρόεδρος της «Συνύπαρξης», Στρατής Πόθας, και προσέθεσε: «Ζουν στη φτωχική συνοικία Μπασμανέ, μέσα στο κέντρο της Σμύρνης, σε πρόχειρους καταυλισμούς έξω από την πόλη, σε παραπήγματα και σε αγροικίες της ευρύτερης περιοχής, όπου δουλεύουν ως εργάτες γης. Αυτοί που βρίσκονται εκεί είναι κυρίως κατώτερου οικονομικού και μορφωτικού επιπέδου, που προσπαθούν να επιβιώσουν μέχρι να καλυτερεύσουν οι συνθήκες και να επιστρέψουν στη χώρα τους».

Στα παράλια
Η ελληνική αντιπροσωπεία δεν διαπίστωσε κάποια κινητικότητα στα παράλια, όπου έναν χρόνο πριν είχαν στηθεί ολόκληρες βάσεις για την προετοιμασία και την αποστολή φουσκωτών γεμάτων με πρόσφυγες προς τη Χίο. «Αυτά γίνονται σήμερα σε πολύ μικρότερο βαθμό και όχι σε κοινή θέα», εξήγησε στο «Εθνος» η γραμματέας της «Συνύπαρξης», Χριστίνα Χατζηδάκη.

Οι ελάχιστες κρατικές δομές της περιοχής αποτελούν στην ουσία κέντρα κράτησης όσων πιάνονται να προσπαθούν να περάσουν απέναντι, καθώς και προαναχωρησιακά κέντρα όσων επαναπροωθούνται από την Ελλάδα.

«Είδαμε οικογένειες Σύρων να ζουν σε άθλιες συνθήκες, πολύ φτωχούς ανθρώπους που δουλεύουν σε εποχικές δουλειές με μεροκάματο 25-30 λίρες (σ.σ.: 6-7 ευρώ) και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να επιβιώσουν. Κάποιοι, όταν τους ρωτήσαμε αν θέλουν να περάσουν στην Ελλάδα, μας ρώτησαν πού είναι η Ελλάδα?», ανέφερε η κ. Χατζηδάκη και προσέθεσε: «Οι Τούρκοι τους αντιμετωπίζουν ως αντιπάλους, γιατί τους παίρνουν τις δουλειές με φτωχά μεροκάματα».

Καθοριστική για την επιβίωση του πληθυσμού αυτού είναι η συμβολή μιας νέας ανθρωπιστικής οργάνωσης, της Halkarin Koprusu (Γέφυρα Λαών), που έχει αναλάβει την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη. Αποτελείται από 200 εθελοντές, μεταξύ των οποίων πολλοί γιατροί και επαγγελματίες υγείας, με πρόεδρο τον χειρουργό, καθηγητή πανεπιστημίου, Τζεμ Τερζί.